Mnogo sunca, mnogo izvora i blaga klima ovog kraja, vjerovatno su uticali na nastanak imena Dobrota
Preuzeto sa kotor.travel
Mještani Dobrote su se istakli, ne samo kao pomorci, već i kao ratnici, učestvujući u čuvenim bitkama.
Štaviše, Dobrota je poznata po svojim kapetanskim kućama. Najstariji sačuvani spomenik je crkva Svetog Ilije iz 11. vijeka, podignuta na litici pored današnjeg Instituta za biologiju mora.
Druga značajna crkva je Sv. Matije, podignuta 1670. godine na temeljima starije crkve iz 13. vijeka.
Sveti Matija čuva Belinijevu Bogorodicu s djetetom, ali i slike i skulpture venecijanske škole iz 17. i 18. stoljeća, kao i bogatu zbirku tekstilnih, srebrnih i zlatnih relikvija, od kojih je posebno rijetka relikvija Hristove Krvi iz 16. vijeka.
Crkva Svetog Eustahija, prvobitno je podignuta na obali mora, u 14. vijeku. Međutim, današnja crkva podignuta je 1773. godine, čija je unutrašnjost tipičan primjer barokne umjetnosti, sa slikama poznatih majstora: Paola Veronezea (Paolo Veronese), Karla Dolčija (Carlo Dolci), Ivana Solimana, Frana Potence (Frano Potenza), a glavni oltar od mramora iz Karare.
Riznica Crkve čuva bogatu zbirku relikvija, crkvenih odeždi, slika poznatih autora, a posebno bogatu kolekciju dobrotske čipke, koja je uvrštena u listu kulturne baštine UNESCO-a.
Na ovim prostorima odavno je uspostavljena simbioza živog svijeta i prirode. O tome svjedoči prisustvo čovjeka čiji tragovi materijalne kulture datiraju još iz neolita i ranog bronzanog doba, dakle prije oko 3 000 godina.
Preuzeto sa kotor.travel
O tome svjedoče najstariji praistorijski crteži na zidovima pećine u Lipcima i neolitski nalazi u pećini iznad Perasta, kameni tumuli u Grblju. Njihov položaj i vrsta posljedica su morfoloških karakteristika reljefa, sociokulturnih i socioekonomskih prilika u vrijeme njihovog nastanka. Ove okolnosti su se tokom istorije mijenjale, a istoriju ovog kraja počeli su da pišu Iliri od 3. vijeka prije nove ere do 168. godine prije nove ere. Iz tog perioda datiraju brojni tumuli, kovani novac, nakit, nazivi mjesta, ostaci građevina.
Godine 168. prije Hrista Rimljani su nadjačali Ilire i vladali Bokom sve do pada Zapadnog Rimskog Carstva 476. godine. U to vrijeme Risan je bio glavni grad Boke po kojem se zvao Sinus Rhizonicus. U 1. vijeku nove ere Plinije Stariji pominje Acruvium, koji se nalazi na teritoriji današnjeg Kotora.
Nakon pada Zapadnog Rimskog Carstva, Boka je došla pod vlast Istočnog Carstva (Vizantije), sa Kotorom kao glavnim gradom. Od tada se zaliv zove Bokokotorski zaliv. Uz kratak prekid i vladavinu dokljanskih i zetskih vladara iz neposrednog zaleđa, Boka kotorska je ostala u sastavu Vizantije sve do 1185. godine, kada je ušla u sastav Raške, srpske države pod Nemanjićima. Kotor je postao važna luka zahvaljujući svom geografskom položaju, gdje se pomorski put nastavljaio na karavanski koji je kroz kanjon rijeke Škurde vodio do rudnika Brskovo, Drvenik, Trepča i Novo Brdo.
Godine 1371. Kotor pada pod vlast Luja I, ugarsko-hrvatskog kralja, i ostaje pod njegovom vlašću sve do njegove smrti 1384. godine.
Bosanski kralj Tvrtko Kotromanić vladao je Kotorom od 1384. do 1391. godine.
U periodu od 1391. do 1420. godine Kotor je uživao autonomiju, nakon čega dolazi pod vlast Mletačke Republike do njenog pada 1797. godine.
Nakon pada Mletačke Republike, Boka kotorska je pripala Austriji do 1806. godine kada je došla pod vlast Rusije, ali samo nakratko, jer je već 1807. godine ustupljena Francuskoj.
Cijeneći želju naroda da žive u jednoj državi, u Narodnoj skupštini osnivanjem tzv. Centralne komisije došlo je do ujedinjenja Crne Gore i Bokokotorskog zaliva. Centralnom komisijom je predsjedavao Petar I. Akt o ujedinjenju zvanično je potpisala Kotorska biskupija. Međutim, ovo ujedinjenje trajalo je samo devet mjeseci, od 11. septembra 1813. do 10. juna 1814. godine.
Sudbina Boke odlučena je 1814. godine nakon sporazuma potpisanog među velikim silama. Odlukom Bečkog kongresa, Boka kotorska je pripala Austriji gdje je ostala do 1918. godine. Nezadovoljstvo stanovnika Boke svojim položajem preraslo je u Grbaljski ustanak 1848. godine, zatim Bokeljski ustanak. 1869. i Krivošijski ustanak 1882. godine.
Crna Gora je od 1918. godine pratila sudbinu jugoslovenskih država, u okviru zajedničke države, Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, zatim u Kraljevini Jugoslaviji, a zatim, poslije Drugog svjetskog rata, u Socijalističkoj Federativnoj Republici Jugoslaviji, do 1991. godine, a zatim u zajednici sa Srbijom do 2006. godine, kada je postala nezavisna država nakon izjašnjavanja naroda na referendumu.
