Umjetnost i kultura
Slikarstvo u Boki Kotorskoj ima veoma dugu tradiciju. To potvrđuju i primjeri likovnog izraza na zidovima pećine u Lipcima, nastali u praistorijskom periodu. Podni mozaici u Risnu, koji datiraju iz 2. vijeka nove ere, sa likom Hipnosa, boga snova, smatraju se najljepšim primjerima podnog slikarstva na ovim prostorima.
Preuzeto sa kotor.travel
Fresko slikarstvo takođe ima dugu tradiciju, ali su sačuvani samo fragmenti u crkvama Svetog Tripuna, Sv. Luke, Sv. Marije Koleđate. U crkvi Svetog Vasilija u Donjem Stolivu sačuvani su jedinstveni uzorci zidnog slikarstva koji prikazuju svece zapadne i istočne crkve, a imena autora su ispisana na oba pisma.
Posljednji predstavnici vizantijske tradicije na ovim prostorima pripadaju ikonopiscima iz porodice Dimitrijević-Rafailović iz Risna. Najpoznatiji među njima je Dimitrije Rafailović, poznat kao autor živopisa u crkvama Svetog Nikole u Pelinovu i Svetog Đorđa u Šišićima – Grbalj, krajem 17. vijeka i prvim decenijama 18. vijeka. Najpoznatiji radovi ikona ove porodice nalaze se u crkvi Svetog Luke i u priloženoj kapeli Svetog Spiridona.
Poznati domaći ikonopisci su: Todor Vuković, čija se djelatnost vezuje za 16. Vijek, i Maksim Tujković iz Grblja, koji je slikao ikone u 18. vijeku.
Najpoznatiji predstavnik kotorske slikarske škole je Lovro Marinov Dobričević (1420–1478). Većina njegovih djela sačuvana je u dubrovačkim crkvama. U Kotorskom kraju njegovo najznačajnije umjetničko djelo je Gospa od Škrpjela, nastalo oko 1452. godine, a sačuvano na oltaru istoimene crkve.
Uticaj Mlečana postepeno je postao sve jači u odnosu na domaće umjetnike, pa je tako na području Boke Kotorske sve više djela italijanskih slikara, vajara i arhitekata, od kojih su mnoga remek djela renesanse i baroka.
Iako pod uticajem venecijanske slikarske škole, u doba baroka, Tripo Kokolja (1661–1713) iz Perasta, nastavljač domaće slikarske tradicije, izradio je slike za zidove i plafon crkve Gospe od Škrpjela, s tim da je oltarska slika u istoj crkvi djelo Lovre Dobričevića.
Kao i mnogi drugi primorski gradovi, Kotor je imao razvijen književni život. Zlatno doba kotorske poezije pripada 16. vijeku. Isticali su se svojim djelima: Ljudevit Paskvalić, čije su mu pjesme osigurale veoma visok položaj u italijanskoj književnosti, zatim Ivan Bona Boliris, Bernard Pima i drugi. Za razliku od svojih prethodnika, kotorski pisci 17. vijeka pišu narodnim jezikom. U 18. vijeku javlja se rodoljubiva i ljubavna poezija, a najistaknutiji predstavnik je Ivan Nenadić.
Književni rad u 19. veku uglavnom se svodi na prikupljanje i obradu narodne književnosti, poput kolekcionara Vuka Stefanovića Karadžića, kao i njegovih saradnika na ovom polju Vuka Popovića (1806–1876) i Vuka Vrčevića (1811–1882), oba iz Risna.
Krajem 19. vijeka svojim djelima ističu se Srećko Vulović iz Perasta i Pavo Kamenarović iz Dobrote, autor stihova za igru Bokeljske mornarice. Nasljednici tradicije vezane za proučavanje Boke Kotorske, posebno Kotora, tokom 20. vijeka su: don Niko Luković, dr Miloš Milošević, Maksim i Ignjatije Zloković, dr Slavko Mijušković, Risto Kovijanić, don Gracija Brajković, don Pavao Butorac, don Ivo Stjepčević, don Anton Milošević, don Srećko Vulović, Predrag Kovačević iz oblasti istorije, Vasko Lipovac stvara svoja umjetnička djela; Rajko Vujičić, iz oblasti istorije umetnosti.